Wat normaal gesproken een periode zou zijn geweest van bruiloften, editten en albums maken, is het de laatste weken een stuk rustiger. Zo heb je ineens meer tijd voor andere dingen. Ja, ook series bingewatchen op Netflix, geregeld sporten en in de zon zitten, maar ik bedoel met name ook tijd voor ander soort fotoshoots. Zo zijn vrienden van ons in verwachting van hun eerste zoontje en hadden zij een fotoshoot cadeau gekregen bij een andere, in zwangerschapsfotografie gespecialiseerde, fotografe. En toen kwam de intelligente lock-down. Vanwege de strenge maatregelen werd die shoot uitgesteld en aangezien een baby niet op zich laat wachten, zat het er dik in dat dat bij deze zwangerschap niet meer zou gaan lukken. En dus leek het mij leuk om hen een fotoshoot aan te bieden. De laatste pregancy shoot was inmiddels al weer een tijdje geleden, maar de basis van foto’s maken blijft hetzelfde en dus ging ik de uitdaging aan!

De maatregelen waren inmiddels versoepeld tot groepen op straat van max. 3 personen (waarbij een baby nog niet mee telt, denk ik) en dus konden wij met z’n drieën op pad. Ook met de 1,5e meter afstand heb ik zelf weinig problemen aangezien je daar bij een shoot als deze eigenlijk helemaal niet hoeft te komen. En dus gingen wij op Koningsdag/Woningsdag 2020 niet naar de digitale vrijmarkt, maar ging ik maarliefst een paar honderd meter verderop een klein uurtje foto’s maken. Het blijft leuk dat je met het maken van foto’s mensen blij kunt maken. Voor mij lijkt het soms de normaalste zaak van de wereld, foto’s maken, maar als je dan toch alle reacties ziet realiseer je dat het toch best bijzonder is om dit soort momenten vast te mogen en kunnen leggen, wetende dat er misschien wel over 10, 25, 50 of 100 jaar nog steeds wel eens naar deze foto’s wordt gekeken.